අම්මෝ........ඔන්න සෑහෙන කාලෙකින් බ්ලොග් එකට ගොඩඋනා. කියන්න නම් ගොඩක් දේවල් තියෙනවා. 

මුලින්ම කියන්න තියෙන්නේ මෙන්න මෙවුවා...

1. මෙච්චර කල් මගේ බ්ලොග් එකට දවස ගානේ නිකමට හරි කරක් ගහලා මෙනවා හරි දෙයක් අහුල ගත්ත කෙනෙක් සිටී නම් අයියනායක දෙයියන්ගේම පිහිටයි.බුදු සරණයි.(යකෝ මේවා කියන්නේ හිතේ තරහකට නෙවෙයි....දරාගන්න බැරි සතුටට)

2. පහුගිය කාලේ මේ පැත්තේ එන්න බැරි උනා. සිංහලේ ඉපදිලා සිංහල වෙනුවෙන් දෙයක් කරන්න බැරි උනා. දන්න නොදන්න අය වෙනුවෙන් රසවින්දනයට දෙයක් කරන්න අමතක උන. ඒකට මගේ රසික රසිකාවියන්ට අනේකනාරයන් සමාවෙන්ට ඕනි.....හරිය.....

3. මැයි මාසෙන් පස්සේ මෙලෝ දෙයක් කරේ නැති නිසා බ්ලොග් එක නැති බංගස්තාන වෙලාද මන්දා. මට කියලා ගොඩක් රසිකයෝ නැති උනාට හිටිය පිරිස විටින් විට ඇවිත් ගිය එකටගොඩක් පින්. ඒවගේම මග තොට දැක්කම මචං ඇත් දැන් බ්ලොග් එක ලියන්නේ නැත්තේ කියලා අහලා මගේ හයියට හිටිය...මගේ හැම පියවරකදිම මට අත දුන්න. විසිල් එකයි බල්ටියෙන් සපොට් එක දුන්නු හැමෝටම ගොඩක් පිං.

හ්ම්.....

ඔන්න එහෙමයි ගිය කාලේ උනා කියන්නේ...

මැයි මාසෙන් පස්සේ ජීවිතේ නං ගොඩක් දේවල් උනා. කොහොම උනත් මතක හිටිය දේවල් අතර බ්ලොගාර්ස්ගේ ගොට්ටුවට ගියා රජයි. ගවේශකයයි...තව නගාල දෙන්නෙක් එකක්....එකේදි ගොඩක් දේවල් උනානේ....ඒවා ආයේ අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නැහැනේ....

ඊට පස්සේ ගවේශකයි, පොඩි මහත්තයයි, ලොශාන් මහත්තයයි එක්ක නකල්ස් පැත්තේ රවුමක් ගහන්නත් ලැබුනා. කියන්න දෙයක් නැහැ ජීවිතේ කෙලවර වෙනකම්ම ඒ දේවල් අමතක වෙන එකක් නැති වෙයි.

තව.....ආහ් අපේ ගවේශක තැනගේ අදහසක් විදියට අපි IT's Time to Hike කියලා පේස් බුක් පිටුවක් පටන් ගත්තා මේ වෙනකොට ගමන් බිමන් කිහිපයක්ම ගියා. කියන්න කලින් ගොඩක් අය දන්නවත් ඇති. ඒ පැත්තෙනුත් ඉස්සරහට ලොකු වෙනසක් කරන්න අපි බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා.

ඔයින් මෙයින් ගෙදෙට්ට කොටුවෙලා හිටිය කොල්ලට ජොබ් එකක් සැට් උනේ අනූනවයෙන්.... අනේ වාසනාවන්....කිව්වලු...එදා හිටන් අද වෙනක් මම කරන්නේ එන්න ඒ ජොබ් එකමයි. පොඩිකාලේ හිටම්ම කොම්පියුටරේට තිබ්බ ආසාමේ අග්ගර පලය තා මේ ජොබ් එක... ඉතින් ඔහොම කාලයක් යනකොට මගේ හිමිකන් ඔක්කොට කොහෙන්ද ආපු පොඩි එකෙක් ටොක්ක ඇන්නේ හරියටම මීට මාස 8 කට 9කට විතර කලින්නේ....ඒ තමා අපේ අක්කගේ පොඩි එකා......කොල්ලෙක්....මම ඒකගේ මාමා විදියට මේ වෙනකොට ගාලය ගෙවනවා. මූට අනිත් ඔක්කොට දකිනකොට ලාබාල හිනවාක් දැම්මත් , මම දකිනකොට කොල්ලගේ මූණෙ තියෙන්නේ පට්ට පදිරි කුප්ප හිනවක්. මා දහා බලන්නේම නක්කලේටමයි. අර කතාවට කියනවා වගේ මා කළ වරදට ඇයි අම්මට බයින්නේ වගේ එකාගේ හිනවට ඉතින් මම ඒ පොඩි එකාට මෙනවා කොරන්නද. හැබැයි එක දෙයක් ඒකාන්තයි. ඔය පොඩි එකා තේරෙන වයසට එනකොට මේ මාමාගේ කෙස් ගස් පිටිම්ම උගුල්ලනවා ඒකාන්තයි. 

වැඩිය ලියලා ඔයාලාට එපා කරන්න කැමති නැහැ මම. කොහොම උනත් අවුරුදු 3 ක් විතර තිස්සේ බොහොම හෙමින් තමා මගේ ගමන යන්නේ.... මගේ පොස්ටු  කියවපු කොමෙන්ට් කරපු ගුණ දොස් යෝජනා චෝදනා කරපු... මාත් එක්ක මෙච්චර කල් හිමිය හැමෝටම ගොඩක් ස්තුතියි

මාත් එක්ක සමකාලීනව බ්ලොග් ලියන්න ගත්තු...මට පෙර හා මට පසු බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තු හැමෝටම තව දුර යන්න ශක්තිය දෛර්ය වාසනවා ලැබෙන්න කියලා මම එක හිතින්ම මම පතනවා..

ඔන්න කියන්න හිටිය දේ තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙනවා.... මේ මාසේ 23 වෙනිදට මගේ බ්ලොග් ගමනේ 4 වෙනි අවුරුද්ද පහු කරනවා. තාම පොස්ටු ගොඩක් නැති බව ඇත්ත....ගමන හෙමින් බවත් ඇත්ත... ඒත් එදාටත් මම විශේෂ දෙයක් කරන්න බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා...

එහෙනම් ගිහිල්ල එන්නම්

120ට 220ක් ම ආයුබෝ වේව !

අපිට ඉතින් කරන්න තිබ්බේ පුහුණු පාඨ මාලාව ගල් ගිලපු උන් වගේ උඩ බලාගෙන ඉන්න එක විතරයි. ඔන්න ඔයින් මෙයන් අපේ රතු කට්ට පැනපු සේය. අම්ම ගහයි බැට් එකෙන් කිව්වලු.. අපිට ලෙසටම බඩගින්න පහල විය. වැඩි වෙලාවක්යන්නට මත්තෙන් අපි පොත් පිටු වල නොට් වෙනුවට දේශක තෙමේගේ කාටුන් රූප එකින් එක නිර්මාණය වන්නට විය. ඒක නම් ලෙසටම පස්ටය. අපි පොරව ලෙසටම බියට් කරන්නට විය. එහි අවසාන ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් අන්තිමට හවස 2ට පමණ අපට දිවා ආහාරය ගැනීමට අවසරල ලැබුනි. කෑව කෑමක් කියන්නේ තාමත් කෑම එකේ තිබ්බේ මොනවද කියා හරි හැටි මතකයක් නැත. ඉන් අනතුරුව සවස 3ට පමණ නැවතත් පාඨ මාලාවේ ඉතිරිය අරඹල ලදුව එය හවස 4.30ට අවසන් කලේ දුර පැහැර යන්නන්ගේ පහසුව උදෙසාය. ඒත් අපිට නම් සිදුවු පහසුවක් නැත. උදේ පැමිණි වැන් රථයද අතුරුදහන්ය. අගිය අතක් නැත. අපි සියල්ලෝම ලෙසටම අවතැන් විය. කෙසේ හෝ අපි සියලු දෙනාගේම ඒකමතික ඡන්දයෙක් බසයෙන් ගම රට බලා යෑමට තීරය විය. අනතුරුව අපි සියල්ලෝම බොරුල්ල හන්දියෙන් කොටුව දෙසට ධාවනය වන 103 බස් මාර්ගයේ බස් රථයකට ගොඩ විය. කලුවර ඇයි විජිතය මගේ කියවුනේ අන්න ඒ වෙලාවේය. කව්රුන් හෝ ගොබ්බයෙක් බස් එකේ සීට් එකක කබරයා දැමීම හේතුවෙන් බස් එක අතර මග නතර කරන ලදි. දෛවයේ සරදමකි මොන රෙද්දක්ද ඒ  අස්සේ මල් මල් මොරසූරන වැස්සක්ද සෙට් විය. අපි සදා අනාතය..වැස්සේ තෙමි තෙමී ගහක් යටට වෙලා ඉන්නකොට තවත් 103 දෙයියෝ දුන්නා මෙන් කඩාපාත්යි. අම්මෝ බස් අයියා දෙයියෙක් නෙවෙයි දේවාලයක්.... පොරට පින් දි දී අපි කොටුවට සේන්දු විය. මේ සියලු දුක්ක දෝමනස්ස අකරතැබ්බයන් අපි දෙදෙනාට පමණත් නොව අනිත් කෙල්ලන් 5දෙනටත් අත්වීම අනන්ත අප්පරමාන සතුටක් ගෙන දෙන කාරනාවකි. දැන් එන් ටිකත් සදා සොත්තිය අනාතය අවතැන්ය. අපේ පිහිට හැර අන් සරණක් නැත. මට සොමා එදිරිසිංහ සිහි විය. ඇයි යකෝ හැම වෙලේම රූපවාහිනියේ කියන්නේ සරණක් අවැසි සැමට කියලා. අපිටත් මේ වැලේ වැල් නැතුව ඉන්න වෙලාවේ බලාගනිලලකෝ තව කෙල්ලෝ 5 දෙනෙකුත්... වෙලාව ලාවට දුවයි. සීන්  එකෙන් කෙල්ලෝ දෙනෙක් වෙන්ත් මාර්ග ඔස්සේ ගෙවල් බලා පිටත් විය. තවත් එකියෙක් යාලුවෙකුත් එක්ක විසි විය. දැන් එකතුව කෙල්ලෝ දෙන්නයි කොල්ලෝ දෙන්නෙක් ලෙස සටහන් විය. අපි හතර දෙනා කොටුවෙන් වව්නියා බලා ධාවනය වීමට නියමිත බස් රථයකට ගොඩවිය. බස් රථයට ගොඩවී පැය ඉක්ම ගොස් ඇත. අනෙත් බස් ගමනාන්ත බලා පිටත් වන මුත් අපි නැග්ග බස් රථය හිටි තැනමය. රතු කට්ට විසි විය.

අපි - අයියේ මේක කීයටද යන්නේ ?

අයියා - අපි යන්නේ 6.35ට

අම්මට  සිරි නොදකින් විතරක් මෝඩ මූසලයා....යකෝ ඕක කලින් කිව්වනන් ආපු අතක් බලාගෙන පාඩුවේ ගෙදර යනවනේ අපි. දැන් ඉතින් කරන්න දේකුත් නැහැ ඉවසගෙන ඉන්නවා ඇරෙන්න. ඔන්න කියපු විදියට අපි බස් එක ඉබි ගමනින් කොළඹින් එළියට ඇදුනා... අපරාදෙ කියන්න බැහැ ජෙට් එක වගේ 20ට විතර ආවා ඒමක් නිට්ටඹුවෙන් බහිද්ද රෑ 9යි....ඊට පස්සේ නිට්ටඹුවෙන් අන්තිම බස් කට්ටක එල්ලිලා පැට්ටේරියට ගිහිල්ලා මස්සිනාගේ බයික් එකත් අරගෙන ආපහු එනකොට මගදි අම්මා කෝල් එකක් දුන්නේ නැතෑ

මම - හලෝ....අම්මේ ...කියන්න
අපෙ අම්මා - චූටි පුතේ කොහොද ඉන්නේ ...??
මම - දැන් මේ එන ගමන් නිට්ටඹූවේ ඉන්නේ...
අපෙ අම්මා - ඔයා කාලා නේද එන්නේ ..?? මම කෑම තිබ්බේ නැහැ ඒක නිසා

හපොයි මගේ වියලි සලාකෙත් අද කපලා. පොලොව හාරන් වැලලෙන්නට සිත් විය. අම්මනේ මොනා උනත්. පස්සේ පස්යාලෙන් බැහැලා රයිස් එකත් කාල තමා ගෙදර ආවේ. අම්මෝ මහන්සි මම දොයියන්න යනවෝ ගුඩ් නයිට්....

සැහ්...කුසුමා මොටද ලංවී රොන් ගන්න බැරි කියලා සිංදුවක් අහන ගමන් බස් රේඩියොවේ... පස්ට සිංදු ටික ඇහ්.....ඒ අස්සේ අහස කුසු කුසු ගානවා....අද වැලෙන් ටයින් දවසක්ලු... අපිට කොයින්ද ආලෙ කිව්වලු...අනික ඔය බඹරු රොන් ගන්නකොට කසුමගෙන් අහලවැ ඕව ගන්නේ....හැහ්.....

අහ් කියන්න ආපු දේත් අමතක උනානේ....

අද අර මෙව්ව එකේ දෙවනි දවස....ඒ කියන්නේ මොඩාර්න් 18 වංගුවෙන් මහියංගනය හා දඹානට දවසක් ! කියන්ට කියලා..... ඔන්න ඉතින් අපි මහියංගනේ නමස්කාර කරලා එහෙම ආවා සොර බොර වැව ගාවට දවල් කෑමට....එතකොට වෙලාව නිකන් 1යි හෝ 2යි වගේ තමා මතක....මම ඉතින් මැද පෙළ නියෝජන කරමින් උද්වේගකර ලෙස පන්දුවට පහර දෙන්නෙක් නිසා...දවල්ට කාලා ඉවරවෙනකොට සෑහීමකට පත්වෙන්න පුළුවන් ඉනිමක් සෙල්ලන් කරලා මහ රූස්ස ගමක් මුල අන තියාගෙන සොර බොර වැවේ බෝට්ටු යන එන දිහා බලාගෙන හිටියේ.... 

කොහොම උනත් අපි හැමෝම මනුස්සයොනේ....එක හින්දා කෙවල් කරන්නේ නැතුවම අපි නඩේ සීන් එකට එන්ටර් උනා. මුලදි මුලදි කස්ටිය අදිමදි කරත් පස්සේ අපේ නඩෙන් සෑහෙන්න පිරිසක් සොරබොර වැවේ කරක්ගැහුවා කිව්වොත් හරි...හැබැයි මම ඇරෙන්න...

මම ඉතින් ඕවයේ දස්සයෙක් නෙවෙයිනේ.... මම දස්ස ඉතින් මතුර මට්ටම අඩියේ දෙකේදී ගැඹුරටම කිමිදෙන්නනේ...

 ඊට පස්සේ එයාලා එයාලගේ මුතුන්මිත්තෝ සැතපෙලා ඉන්න සොහොනකට එක්කන් ගියා....අපි පොටෝ ගහන්න හදනකොට එයාලා ඒකට තරයේ විරුද්ධ උනා... ඒක ඇත්ත ඒක එයාලගේ නිජ භූමිය.....මේක අපිට වගේම එයාලටත් අයිති....අන්තිමට අපි එයාලට ආයුබෝවන් කියලා දඹානෙන් 5 විතර පිටත් උනු අපි ගෙදර එනකොට රෑ 12ත් පහුවෙලා තිබ්බේ....

කාලෙකින් ගිය සුපිරි ගමනක්...හිතටත් ලොකු විවේකයක් සැනසීමක් දැනුනා...අපි ලංකෑවේ දැකපු දේවල් අඩුයි...නොදැකපු දේවල් වැඩී....පොඩී උනාට මේ ලාංකාව පැරණි උරුමයන් තියෙන උතුම් රටක්...!

අන්තිම වංගුව පහුකරමින් මහියංගනය දෙසට !

වැඩිය දාලා ඔයාලට එපා වෙයි...ඒක හිංදා කථාව මතු සම්බන්ධයි....!

අදීවාසීන් දැක ගන්න ගිය ගමන ඉදිරි පෝස්ටුවෙන් බලාපොරොත්තුවන්න...!