Tuesday, March 26, 2013

හෙළ ලාංකික උරුමයක් දැකීමට මෙන්ම රසවිඳිනු වස් ඔබට

මේ කියන්න යන්නේ මම දැකපු බොදු උරුමයන්ගෙන් එකක් ගැනයි.ඇත්තටම මේ ගැන ගොඩක් අය දන්නවා ඇති මම හිතන්නේ කොහොම උනත් නොගිය අයත් ඇතිනේ... ඒක හිංද මෙන්න දත් නොදත් සියළු දෙනා වෙනුවෙන්...

මේ පන්සලට කියන්නේ තලපම පන්සල කියලා. වලගම්බා රජ්ජුවන්ගේ තවත් නිර්මාණයක්.. බොහොම පැරණි ඉතිහාසයක් තියෙන තැනක්. හැමදාම වගේ මේ පන්සලට ගොඩක් සෙනග එනවා වනවා කියලා තමා ගමේ උදවිය නම් කියන්නේ.. මටත් අහම්බෙන් ලැබුනා මගේ යාළුවෙක්ගේ මාර්ගයෙන් මේ පන්සලට ගොඩවෙලා සිරි අසිරි දකින්න... කෙටියෙන්ම කියනවා නම් මං ගාව හරිහමන් සුදානමක්වත් තිබ්බ් නැහැ. මේ ඔයාලට පෙන්නන පොටෝ සියල්ල ඡායා ගතකරන ලද්දේ සෝනි එරික්ෂන් කේ800 දරණ ජංගම දුරකථනයෙනි. ඒක හිංදා පොඩ්ඩක් පොටෝ අවුල් වෙලා ඇති. කොහොම උනත් රසවින්දයට වැඩි ඉඩක් දෙන්න ඕනි හිංදා මම මේ ගැන වැඩි විස්තර ලියපු ලක්දසුන්ලගේ විස්තරේ පහළින් දාන්නම් ගිහින් බලන්නකෝ..

මෙන්න ලක්දසුන්ලගේ රිපෝට්ටුව මෙතනින්

සැ.යු. - මේ පොටෝ ලොකු කරලා බලන්න ඕනි නම් මේ පොටෝ උඩ ක්ලික් කරන්න 

මෙතනින් තමා ගමන ආරම්භ වෙන්නේ ? ඉහළට තව යන්න තියෙනවා 

මේ තියෙන්නේ පන්සල මුදුනට යන්න වගේම බෝධියට විහාරගෙට පවා යන්න තියෙන පඩි පෙළ

පුරාණ සිතුවම්

පන්සලේ උඩටම ගියහම වටපිටාව

මේ තියෙන්නේ විහාර ගේ එක්ක තියෙන බෝධිය


තලගම පන්සලේ මුදුනේ ඇති සාන්චි ස්තූපය

පුරාණ නිරිමාණයක කොටසක් 



මේ තියෙන්නේ තලගම මුදුනේ කෙලවර.. කොහොද වට පිටාව පේන ලස්සන.. කොච්චර බන් හිටියත් මදි

තනි පහනින් ආලෝකමත් වු පිළිම වහන්නේ ඇති සාන්චි ස්තූපය..

තව ගොඩක් දේවල් බලන්න පුළුවන් මේ තලගම පන්දලට ගියෝතින්....ඉතින් ඔන්න කස්ටිය බලන්න ඉඩ දීම මම ගිහින් එන්නම්....

Thursday, March 21, 2013

නටබුන් වු අතීතයට වර්මනයේ සංස්කෘතික ගම්මානයක් මැදින් පාගමනක් !

හැමදම අරවා මෙව්වා ලියනවා වගේම මේ දින වල මා හට සෑදී ඇති හයික් උන රෝගයේ අතුරු ළුලයක් වශයෙන් මෙම ලිපිය මා මෙසේ සටහන් තබමි.

මීට කෙටි කලකට පෙර වෙන්ඩ මස්සිනා නොහොත් දැන් මස්සිනා පදිංචි වෙලා ඉන්න රඹුක්කන මීදුම කියන අලංකාර ගම්මනයේ කරක් ගැසීමට මා හට වරම් ලැබුනි. මම එක පයින්ම නොව දෙපයින්ම කැමති විය.ඔන්න කොල්ල ගියාලු ගමන.... රඹුක්කන ගැන රඹුක්කනින්ම අහන්න ඕනි.. එක පැත්තකින් සරු සාර ගොයම්..අනිත් පැත්තෙන් අලගල්ල කන්ද... ඇත්තටම ලස්සන පැත්ත. ඔන්න දවසක් මස්සිනා හා ඔහුගේ පෙම්වතිය වන මගේ අක්කාගේ කතා බහකට උදැල්ල දෑමිමට යාමේදී පදියගම්පල පුරාණ ගල් මැස්ස නම් පුරාණ ගල් පුවරුවක කථාවක් ඇසීමට හැකිවිය.. සරලවම කියනවා නම් මේකත් වලගම්බා රජාගේ තවත් වැඩක් එය ගස් ගල් ගානේ ඇවිදින මට මේ වගේ දෙයක් දකින කොට කජ්ජක් සේ පෙනුනි.
කොහොම හරි මස්සිනාට අම්බානෙකට වද දීමෙන් පසු ගමනක් සෙට් කරගන්නා ලදි. මස්සිනාගේ කථාවට අනූව ඒ පුරාණ ගල්මැස්සට උඩින් රහතන් වහන්සේලා වැඩ සිටි කුටි පවා ඇති බවට වාචිකා සාක්ෂි මට ලැබීම මා මොරාල් කිරීමට හේතුවක් විය. කෙසේ හෝ පසු දින මස්සිනාගේ හිතවතෙකු වෙන මාමා කෙනෙකු හා ගමන යෝජනා කරගෙන ගමන උදෑසන 7ට පරණ ආරම්භ කරන ලදි.

ඔන්න ගමන පිටත් උනා උදෙන්ම ගල් මැස්ස දැක බලාගෙන එහෙම.... ඒ කැලේට ගමේ අය කියනවා කියන්නේ කොස් කැලේ කියලලු... ආහ් තව දෙයක්.. ඒ කැලේ පැරණි නටබුන් මෙන්ම නිධානත් තියෙනවලු... ඒක මමත් විශ්වාස කලේ නැති නිසා අර අපේ ගයිඩ් මාමා ඇදගෙන ගිහින් කල් පොත්තක් උඩට මට පෙන්නපු සලකුණෙන් මගේ අවිශ්වාස සියල්ල විශ්වාස බවට පෙරලෙන්නට ගත වුයේ කෙටි කාලයකි. ඒ තමා නයි පෙන 3ක් ඇති නයෙක්... මම දැන් ඒ පොටෝ එක දාන්නේ නැහැ ඒත් පස්සෙ කාලෙක දාන්න අදහසක් තියෙනවා.ඒත් මේ දේවල් වලට හානිකරන බලාගෙන ඉන්න මොකෙක් හරි කුප්පයෙක් මේක කියොලා මේ දේවල් වලට ගානියක් කලොත් මට දහ ගහයි. ඒක හිංදා ඒ ගැන අපි කතා නොකර ඉමු.

පදියගම්පල පුරාණ ගල් මැස්ස ගැන ලක්දසුන්ගෙන් ලද පොස්ටුවක් ඔන්න යන්න කැමති අයට සුපිරි ගමනක්

ගමනට සහභාගි වුවෝ...

අපේ මස්සිනයි එයාගේ කෙල්ලයි
මමයි
මස්සිනගේ නංගියි
අර මම කියපු මාමයි
මස්සිනාලගේ ගෙදර බොඩි ගාඩ් නොහොත් බලු තඩියයි..

එකතොට ගමනට ඕනි කරන කියලා ගත්ත බඩු මුට්ටු..

පිහියක්
වතුර බොතල් කිහිලයක්
උදේට හා දහවල් ආහාර ලෙස කෙසෙල් කොලේ ඔතන ලද බත් මුල්....

ගමනේ ආරම්භය....

අනිත් දේ නම් සැලකිය යුතුයි - කැලේ ගැන නොදන්න අයෙක් නම් මේ ගමන යෑම අවදානම්වේ.... එයට නිසි උදව් ලබා ගෙන ගමන යන්න. අපි ගමන ආරම්භ කර හරියටම අඩපැයක් ගිය තැන කුඩා ගල් පොත්තකට සේන්දු විය. අවටින් මනරම් දසුන් නෙත ගැටෙද්දී. අපි මද විවේකයකට ගමන නවතන ලදි. අපට මෙන්ම අපේ බලු රාලටත් බොහෝ සෙයින් කෙහෙට්ටුවක් දැක ගැනීමට අපට හැකිය. උගේ දිව අඩියක් පමණ එළියට පැන ඇත.. හුස්ම ගන්නා සද්දේ සැහෙන දුරකට ඇසේ..
මේ ඉන්නේ බොඩිගාඩ් බව්වා !

ටික වෙලාවකින් අපේ ගමන අපි පටන් ගත්තා. ආහ් නම නොකිව්වොත් හරි නැහැ. අපේ ගමනට අතහිත දුන් මාමාගේ නම බණ්ඩා මාමාය. මුළු ගමම ඔහුව ඒ නමින් දනි. රජයේ රක්ෂිතයක් වුවත් මෙම වන ලැහැබ ගැන ඔහු වනජීවී අධිකාරියට වඩා මේ මාවිමේ වෙන දේ ඔහු දනි. පෙනුමෙන් ඔහු සරදියෙල් වගේ පුද්ගලයෙකි. 

බණ්ඩා මාමා කියන පරිදි කොස් කැලේ අතරින් පෙනෙන කුරුණෑගල මායිම...

අපි කොස්කැලේ කන්දේ තිරස් ආකාරයකට බණ්ඩා මාමා එක් කරගෙන යන ලදුව අපට එහිදි විනාශ මුඛයට යන පැරණි එහතන් වහන්සේලා මෙන්ම වනවාසී භීක්ෂුන් වහන්සේලා වැඩ සිටියා යැයි සැලකෙන බොහෝමයක් බණ්ඩා මාමා අපිට පෙන්වන ලදි. අවාසනවාකට මෙන් පෙර කී පරිදි අප දුටු නිදන් ගල් කිහිලයක් ඇරෙන්න අනෙක් නිදන් ගල් යැයි සැලකෙන සියළුම ස්ථාන මේ වන විටත් නිදන් සොරුන්ගේ ඇසට හසුවී විනාශ වී ඇති අයුරු මගේ සිත් සසල කරවන්නට සමත් විය.

මේ එවැනි විනාශ වී ගිය නිදන් තිබූ ස්ථානයක්...තවත් මෙවැනි බොහෝ ස්ථාන මේ ගුහා අවට දක්නට හැකිය..!

උදෑසන මෙන්ම දහවල් ආහාරයද අපට සිදුවුයේ දහවල් 1ට පමණය, ඊට හේතු වුයේ නිදන් ගල් බැලීමට අපට තිබූ ආශාව හේතුවෙන් කොස්කැලේ රක්ෂිතයේ බොහෝ දුර ඇවිද ගිය නිසාය...

වන අරණ මැද පිහිට පැතලි මෙන්ම දිගු වු ගල් තලාවක් මත දහවල් ආහාරය අස බැලු අප සුළු මොහොතක්  එහි තරවී සිට නැවත භාවනා යෝගී භික්ෂූන් හා රහතන් වහන්සේලා වැඩ සිටි ආවාසයන් වෙත ගමන් අරඹන ලදි. හරියට පැය එකහමාරක් ගිය තැන අපිට නටබුන් වී ලිය හා අරධ වශයෙන් ස්භාවික ලෙස නොව මිනිසාගේ නොමනා හැසිරීම් හේතුවෙන් විනාශ වී ගිය ආවාසයන් කිහිලයක්ම දැක ගැනිමට හැකි විය. බණ්ඩා මාමා කියන විදියට ඉස්සර බණ්ඩා මාමලා පොඩි කාලේ මේ කැලේ ඇවිදිනකොට සමහර භික්ෂුන් වහන්සේලා එයලා දැකලා තියෙනවලු දවස් ගණන් එක තැන භාවනා කරනවා. ඒ අයගේ අත පයේ වැල් පවා එතිලා තියෙනවා දැකලා තියෙනවලු... අපිත් ඒ කාලේ දකින්න හිටියනම් කොච්චර පින්වන්තද ? ඒත් ඒ වගේ දෙයක් දකින්න අපි කරපු පිං මදි ඇති..

තුරු සෙවන මනරම් දසුනකි !


විනාශ මුඛයට ගිය භාවනාවට යොදා ගත් ස්ථානයක් !

ගමේ මිනිස්සු සතා සර්පයාගෙන් ආරක්ෂා වීමට භික්ෂූන්ට සාදා දි තිබු ආවාස කුටියක් !

මිනිසුන් හා දෙවියන් ජීවත් වන සමාජයක පාපතරයිද මිනිස් වෙසින් ජීවත් වනට ලැබුනු සාධකයක්(ආවාස කුටියක් විනාශ ඇති අයුරු..)

කොහොම හරි දවසක්ම ගෙවුනා අපිටත් නොදැනි. අපේ ගමන ඉවර වෙලා කැලෙන් එළියට එනකොට වෙලාව සවස 5.30 විතර වෙලා තිබ්බා. මේ ඡායාරූප මා ගනු ලැබුවේ Sony Ericsson K800i මාදිලියේ දුරකථයකින් බව කරුණාවෙන් සලකන්න මන්ද යත් එකල මා හට අනර්ළ ඩිජිටල් කැමරාවත් නොවු හෙයින්....කැලයෙන් එළයට එනකොටම අපිට දකින්න ලැබුන දේ මහා අනර්ඝ දසුනකි. එනම් අප ඉදිරියේ  ඈතින් දිස්වන අලගල්ල කන්දයි.
ඈතින් දිසවන අලගල්ල කන්දත් අපේ ගමනේ අවසානයත් !

ඒ වගේම අවසාන වශයෙන් කියන්න දෙයක් තියෙනවා. ඒක මේ මෑතකදි දැනගන්න ලැබුන සුභ ආරංචියක්. ඒ තමා පුරා විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවෙන් රඹුක්කන සංස්කෘතික ගම්මානයක් විදියට නම් කරලා.

Thursday, February 14, 2013

මොඩාර්න් 18 වංගුවෙන් මහියංගනය හා දඹානට - 2 කොටස


සැහ්...කුසුමා මොටද ලංවී රොන් ගන්න බැරි කියලා සිංදුවක් අහන ගමන් බස් රේඩියොවේ... පස්ට සිංදු ටික ඇහ්.....ඒ අස්සේ අහස කුසු කුසු ගානවා....අද වැලෙන් ටයින් දවසක්ලු... අපිට කොයින්ද ආලෙ කිව්වලු...අනික ඔය බඹරු රොන් ගන්නකොට කසුමගෙන් අහලවැ ඕව ගන්නේ....හැහ්.....

අහ් කියන්න ආපු දේත් අමතක උනානේ....

අද අර මෙව්ව එකේ දෙවනි දවස....ඒ කියන්නේ මොඩාර්න් 18 වංගුවෙන් මහියංගනය හා දඹානට දවසක් ! කියන්ට කියලා..... ඔන්න ඉතින් අපි මහියංගනේ නමස්කාර කරලා එහෙම ආවා සොර බොර වැව ගාවට දවල් කෑමට....එතකොට වෙලාව නිකන් 1යි හෝ 2යි වගේ තමා මතක....මම ඉතින් මැද පෙළ නියෝජන කරමින් උද්වේගකර ලෙස පන්දුවට පහර දෙන්නෙක් නිසා...දවල්ට කාලා ඉවරවෙනකොට සෑහීමකට පත්වෙන්න පුළුවන් ඉනිමක් සෙල්ලන් කරලා මහ රූස්ස ගමක් මුල අන තියාගෙන සොර බොර වැවේ බෝට්ටු යන එන දිහා බලාගෙන හිටියේ.... 

මේ තියෙන්නේ අඩු මුදලින් වැඩි දුරක් යන අපේ රටේ මන්දගාමී බොට්ටු සේවයක්..
සොරබොර වැවේ රවුමක් ගහන්න මෙයාලා අපෙන් 250ක් ඉල්ලුවා... 

කොහොම උනත් අපි හැමෝම මනුස්සයොනේ....එක හින්දා කෙවල් කරන්නේ නැතුවම අපි නඩේ සීන් එකට එන්ටර් උනා. මුලදි මුලදි කස්ටිය අදිමදි කරත් පස්සේ අපේ නඩෙන් සෑහෙන්න පිරිසක් සොරබොර වැවේ කරක්ගැහුවා කිව්වොත් හරි...හැබැයි මම ඇරෙන්න...
මම ඉතින් ඕවයේ දස්සයෙක් නෙවෙයිනේ.... මම දස්ස ඉතින් මතුර මට්ටම අඩියේ දෙකේදී ගැඹුරටම කිමිදෙන්නනේ...

අපේ පලවැනි සැට් එක අධිවේගී මන්දගාමී බොට්ටුවෙන් සොරබොර වැවමැද්දට

ඈතින් ඈතට....

ඈතින් ඈතට....

ඈතින් ඈතට........ගියා....


 මම විතරක් කුප්ප විදියට ගොඩ බිම තනි උනා.....වස ලැජ්ජාවයි ඕයි...ඒත් මොනවා කරන්නද අප්පා... මට පුංචි සන්දියේ හිටන් උඩ ගමන් වතුරෙන් ගමන් අපලයි...
ඔන්න ඉතින් ඒ අපේ නඩේ ඒ ආසාවක් ඉෂ්ඨ සිද්ධ කරගෙන අපි කථාකරගත්ත විදියට දඹානට ගන්න පිටත් උනා....එතකොට වෙලාව හවස 3ට විතර ඇති මයෙ හිතේ...පාර නම් කටුකයි....බොහොම දුශ්කරයි...දැන්නම් ඒ පැත්ත පාරට අර කාපට්ද මොකක්ද එකක් දාලලු...සික් විතරක් අපේම කරුමේ...

කොහොමද භාණ්ඩේ.....මට මේක දැක්ක ගමන් මතක් උනේ කව්ද බෝයි කාර්ටුන් එක ඕයි !


මුලින් දඹානේ හොල්ට් එකෙන් බැස්ස ගමන් තියෙන්නේ දඹානේ ඇත්තන්ගේ පොඩි කඩමණ්ඩියක්....ඒකේ මීපැණි.....කිතුල් හතුරු වගේ තවත් ගමේ හැදෙන පළතුරු ජාතී එහෙම තිබ්බා....අහ් තව කොටි දත්....ඇත්දත් වගේම.....පැදුරු ගෝනි එහෙමත් තිබ්බා....මිල නම් ටිකක් වැඩී .....එ උනුට ඔරිමජිනල් මේඩ් ඉන් දඹාන.....ඒ පැත්තේ ළමන් එහෙමත් දැන් දැණුමෙන් පොහොසත්....ලියන් කියන්න එහෙමත් දන්නවා... ඇයි තවයෙක්....කොච්චර උස් මහත් උනත් දැනුමෙන් පොසත් උනත් ඒ පැත්තේ උදවිය නම් එයාලගේ බහ වෙනස් කරලා නැහැ..අපිත් එකකත් හරි හරියට වැදි බාසාවෙන් කථා කරා...(අපි සාමාන්නය විදියට සිංහලෙ කථාකරනකොට ඒ ඇත්තෝ වැදි බාසාවෙන් තමා උත්තර දුන්නේ....) එයාලා හැම වෙලේම කිව්ව දෙයක් තමා එයාලාව අමතක කරන්න එපා කියන එක....ඒක ඇත්ත...අපි කවදාවත් අපේ ජාතියේ අගමුල අමතක කරන්න නරකයි...අම්මපා....

බලන්න මෙයාද දන්න අය ඉන්නවද කියලා... (මෙයා තමා තිසා හාමි කියන්නේ....)
හිටපු සුපිරි වැදි නායක ඇත්තෙක්....හැබැයි දැන්නම් මියපරාලොව ගිහිල්ලා.....


ඔන්න අපි එතනින් ගියා දඹානේ ගම්මුලාදෑනියාගේ ගෙදරට....

අපි එනකොට උන්දෑ බේත් තෙල් බිසිනොස් එකක් පටන් අරන්...බලන්න එපෑයෑ සෙනග...

අපේ ඇන්ට්ක් සෙට් එකටත් ඉතින් ඒ ඇති....ගිය ඔක්කොම වගේ බේත් තෙල් ගත්තා....මම ඇරෙන්න....මොකද මම තාම පොඩි එකානේ..

කොහොමද මගේ ඇහැ....පස්ට ලොකේෂක් එකක් නොවැ....


මේ ඉන්නේ දැන් ඉන්න වැදි නායකයා....ඌරු වරිගේ වන්නිල ඇත්තෝ.....
(ඔය පිටිපස්සෙන් තියෙන පින්තූර උන්දෙලගේ පරම්පරාවේ වරිගේ ඈයොන්ගේ පින්තූරලු.....)

මේ තියෙන්නේ දඹාන ගමේ ගෙදරක්.....

දඹාන ගමේ ජීවත්වෙන දරුවෝ....පව් අප්පා...
(මේ ළමයින්ගේ අඩුපාඩු දැක්කම අපිට මොනවද අඩු කියලා හිතෙනවා)



 ඊට පස්සේ එයාලා එයාලගේ මුතුන්මිත්තෝ සැතපෙලා ඉන්න සොහොනකට එක්කන් ගියා....අපි පොටෝ ගහන්න හදනකොට එයාලා ඒකට තරයේ විරුද්ධ උනා... ඒක ඇත්ත ඒක එයාලගේ නිජ භූමිය.....මේක අපිට වගේම එයාලටත් අයිති....අන්තිමට අපි එයාලට ආයුබෝවන් කියලා දඹානෙන් 5 විතර පිටත් උනු අපි ගෙදර එනකොට රෑ 12ත් පහුවෙලා තිබ්බේ....

කාලෙකින් ගිය සුපිරි ගමනක්...හිතටත් ලොකු විවේකයක් සැනසීමක් දැනුනා...අපි ලංකෑවේ දැකපු දේවල් අඩුයි...නොදැකපු දේවල් වැඩී....පොඩී උනාට මේ ලාංකාව පැරණි උරුමයන් තියෙන උතුම් රටක්...!

Sunday, February 10, 2013

මොඩාර්න් 18 වංගුවෙන් මහියංගනය හා දඹානට දවසක් !

අද ඉරිදා...හ්ම් පට්ට කම්මැලි දවසක්.....බලන්න ෆිලිම් කැල්ලක් නැති තැන ගියා මගේ පින්තූර එකතුව පැත්තට ඔලුව දාල මතකේ හාරා අවුස්සන්න.... ශහ්....පට්ටනේ....මට අහු උනා මම මහියංගනේ ගිය ටිරිප් පොටෝ ටිකක් හැබැයි තිබ්බේ වෙන ෆෝල්ඩර් එකක...අම්මට සිරි සුද්දෙක් වගේ මම ඒව එකින් එක බැලුවා.......කියන්න ලැජ්ජ උනත් කියන්නම වෙනවා.. මම ගියේ වයස 60-70 අතර ඇන්ටික් සෙට් එකක් එක්ක...මේ මට සෙට් උනු පිනට යන ටිරිප් එකක්....

ඒ කාලේ කෙච්චර සීතලද කියනවා නම් මහනුවර වැවෙත් මාළු ගොඩ පීනනවා ඕයි........ මේ




උදේ පාන්දරින් පිටත් උනු අපි 7 වෙද්දි මහනුවර දළදා වහන්සේ වන්දනාමාන කරලා මහියන්ංගන ගමන් පටන් ගත්තා.. ඇනටික්සෙට් එක කුප්ප විහිළුයි කුණූහරපයි මතක් වෙද්ද මගේ සරීරේ වෙවුලනවා. හරිම ගුජුප්සාජනකයි මෙයාලා. ඔන්න 2 විතර වෙනකොට අපි මහියංගනේ....සූර්යා අහසේ තනියෙන් ගේමක් දෙද්දි පුදුම සනීපෙකින් අපි මහියංගනේට ගොඩ උනා... දකින දකින තැන මනම් ගහකොළ වේලිලා.... පොළව අම්බානෙකට වේලිලා....මට ඒ දවසේ මහියංගනේ පෙනුනේ කලහාරී කාන්තාරෙ වගේ....අපේ බස්එක එළවපුඑකා නොදකින් විතරක් හැලපයා.... බස් එක ගිහින් ගැහුවා ගහක් යටින්.....බලනකොට ඒ වටේටම තියෙන්නේ ඒ කොහොඹ ගහ විතරයි.. යකෝ වෙන ඕන තරම් ගහ කොළ තියෙද්දී මේ හැලපයට පෙනුනෙම මේ ගහ විතරද... ඒ අස්සේ ඩේලි කලෙක්ශන් දාන සෙට් එකකුත් ඉන්නවා... ඔක්කොම අතපය හතරම සම්පූර්ණ කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ....අනේ මෙහෙමත් ලෝකයක් ඇහ් !

ඔය තියෙන්නේ වංගු 18 පැත්තේදී මගේ පොටෝ කැමරාවට අහු උනු මෙව්වා කිහිපයක්...






ළඟ නැවිල්ලක් ඉදරියෙන්

දුර පේන තැනි තලා - මේ අනුරාධපුරේ නම් නෙවෙයි.. සමහරවි ඒ පැත්තත් පේනව ඇති...ඒත් මේ නම් මහියංගනේ...



වහන එළවන අයට අනිත් පැත්තෙන් එන වහන වල මූණු වලට හාච්චි දෙන්න කලින් දකින්නද කොහෙද කියලා ආර්.ඩී.ඕ එකෙන් හයි කරලා දුන්නු කණ්නාඩි....


අන්තිම වංගුව පහුකරමින් මහියංගනය දෙසට !

ඒ දැක්කේ මහියංගනයට එනකොට දැකපු දේවල්නේ.....දැන් බලන්න මහියංනයෙදි දැකපු දේවල්.....

අපෙනුත් ගන්න මල්.....!

මහියංගනේ චෛතත්‍ය රාජයානෝ....

තොපි කියව කියව ඉන්නේ මට කන්න දෙන්නේ නැද්ද.....මට බඩගිනි...!!

පිං පාට කොඩි වැල....


අපිට සෙවන දුන් එකම බෝ ගස....(මේක යටට තමා අපේ බස්එක ගාල් කොරේ..)


මේවත් බලන්නකෝ ....බෝනස් ෆොටෝ.....ටිකාකාකාක්................

අහක යන ටැප් වතුරෙන් උගුරකට තෙමා ගනනා ගවයෙක්......(පව් අප්පා.....)

කන්න යමක් නැති හෙයින් පූජාසයේ මල් කන ගවයෙක්

වැඩිය දාලා ඔයාලට එපා වෙයි...ඒක හිංදා කථාව මතු සම්බන්ධයි....!
අදීවාසීන් දැක ගන්න ගිය ගමන ඉදිරි පෝස්ටුවෙන් බලාපොරොත්තුවන්න...! 

Friday, December 28, 2012

කියවන්න අමරුයි නම් උදව්වක් !

ඔන්න ගෙනවා බඩ්ඩක් ඇහ්... අපිට කියවන්න අමාරු හැඩ වැඩ දාල එන වෙබ් පිටු කියවන්නම හැකි උපරිමයට පෙන්නන්න වෙබ් පිටුව සකස් කරල දෙන වැදගත් මෙව්වා එකක්



අයිටම් එකේ නම Evernote Clearly කියන Extension
මේක පාවිච්චි කරන්නේ Google Chrome වලට තමා මොකද මම තාම මේ අනිත් ඒවත් එකක් සංසන්දනය කරන නැති හිංදා. කොහොම උනත් ඔයාලත් පාවිච්චි කරනවා නම් මේකෙන් ඕනිම කියවන්න අමාරු වෙබ් පිටුවක් ඇහැට අමරු නැති සරල විදියට සකසලා වර්ණ යොදා වෙනස් කරල දෙනවා. කොටින්ම කිව්වෙත් කියවන්නම කියපු මෙව්වා එකක්

ඔයාලත් බලන්නකෝ මේ පාවිච්චි කොරලම !

මෙතනින් ගිහින් අරගන්න නොමිලේම

එක ඔයාලගේ Google Chrome එකේ Install උනහම මෙන්න මෙහෙම Icon එකක එයි

දැන් කරන්න තියෙන්නේ බොහොම සරල දෙයක් .....

අපිට කියවන්න ඕනි වෙබ් පිටුවට ගිහිල්ලා ඔය උඩ මම පෙන්නපු උඩ ක්ලික් කරන එක විතරයි. එතකොට එයා අපි ඒ වෙබ් පිටුව කියවන්න පුළුවන් සරලම විදියට ඒකේ පෙනුම වෙනස් කරල දෙනවා..

බොහොම සරලයි.....ඒත් වැඩකට බොහොම වටිනවා

ඔන්න බලන්නකෝ මගේ බ්ලොග් එක පෙන්නන විදිය


  
පින්තූරෙ උඩ ක්ලික් කරලා පැහැදිලිවම බලන්න 

Thursday, December 6, 2012

මම පොඩි කාලෝ - 5 වන කොටස
( ඇත්තටම මට මොකද උනේ ? - 2 කොටස)

අලොස් මයි ඩියර් ප්රෙන්ස්......හප්පේ කාලෙකින් මේ පැත්තට ආවේ බ්ලොග් එකේ මකුළු දැල් පිරිලා...අලේ මාත් එක්ක තලහා වෙන්න එපා ඈහ්. සිද්ධි ගොඩක් ආහ් කියන්නම් කියන්නම් ඉස්සරහට ඔක්කෝම..ඔන්න ඉතින් කිව්වා වගේ මගේ අබ්ලික් බ්ලොග් රෝලේ තවත් එක කොටසක් ලියන්න කියලා හිතපු නැති විදියට ලියන්න උනා ඈහ්...ඒකත් මංගල කරුණකි කියලා හිතගෙන් ඔන්න මම අපේ අබ්ලික් සිද්ධි මලාවේ දැනට විකාශය වීමට නිවමිත කොටසට සැට් වෙනවා.

ඔන්නි මගේ අබ්ලික් පස්ට ජීවන චක්කරේ ඔයාකාරයෙන් ඉස්සරහට ගෙවීගෙන ගෙවීගෙන ඉස්සරට යනකොට.....

ආහ් කියන්න අමතක උනේනේ.....පිස්සු අෆ්ෆා බං.....ගෙදරට වෙලා කකා කකා බි බී අම්මගෙන් අම්බානෙකට බැනුම් අහ අහා තාත්තගෙන් සත්තු වත්තේ සත්තු ඔක්කොම මතක් කරගෙන වේලි වේලි හිටය කොල්ලා දැන් ජොබ් එකක් කොරනවා.. පුංචි සන්දියේ හිටන් කොම්පියුටර් එකත් එක්ක දිවෙන් දිව ගාගෙන මිත්තරත්වයෙන් හිටිය හිංදම ඔන්න කොල්ලට කොම්පියුටර් ජොබ් එකක්ම සැට් උනා...සතුටයි බොවෙන්නේ කියාල ඇත්තටම සතුට බොයි....අපි නොබොයි....මට ඉතින් ඔය අනිත් උනට වගේ කට ගෙන්නක් වීගෙට ගෙදරට වාර්තා කොරන්න බැහැ නොවැ... ඒකටත් හේතු බොහෝයි

 හේතු අංක 1 - මෙලො සංසාරේකට අද වෙනකන් කොච්චර පුරස්න අකරතැබ්බ දුක් දොම්නස් යෝජනා (ලැජ්ජයි වගේ මෙයාලා) එතකොට චෝදනා හේතුකොටාගෙන හීනෙන්වත් සුරාවට සිරාවට බර උන්නැති අහිංසක කොල්ලෙක් හිංදා

 හේතු අංක 2 - බැරි වෙලාවත් බේබද්දෙක් උනා නම් බීලා ගෙදර යාමට ඇති අපහසුතාවයක් අපේ මව් පිය පාර්ශවයෙන් ලැබෙන්නා වු අපමණ අකමැත්තත් හේතු කරගෙන .....අනිත් එක කෙටියෙන්ම කියනවා නම් බීපු එවුන් කොරන පිස්සු දැක්කහම මාව පරණ බස් ඇන්ජිමක් වගේ වෙවුලන්න ගන්නවා... අනික දවසක් අපේ අම්මා ඔය සම්බන්ධයෙන් දවසක් මට කිව්වා... තෝ එහෙම එක එකා වගේ බීලා අවොත් දැනගනින් තොව හමගහනවා කියලා කිව්වා...

 කරුමෙට ඒ කාලේ අර සත්තු හමගහහු පොටෝ අපේ එකාලා මූණු පොතේ තැන තැන එල්ලලා තියෙනවා දැක්කහම දෙයනේ මේ අහිංකයා බය නොවී හිටීද ? 

ආහ් අපි කථාව කියන්න ඇවිත් අපි ඩොටේ ගිහිලා වගේ...කමක් නැහැ ......මම පොඩි කාලේ කිව්වට මේ දේවල් වෙනකොට කොල්ලා ලාංකීය පුරවැසි භාවය ලැබුනා විතරයි ඇහ්... යකෝ තොපිට පිස්සුද මම හිටපු එකෙක් නෙවෙයි මම කිව්වේ මට 18 සම්පූර්ණ උනා කියලා. නොදකින් විතරක් ගොරකයෝ රැළ...ඔන්න ඇහ්....පොතේ හැටියට හිතේ හැටියට කොල්ලා දඩවතේ ගාටන කාලේ ඇහ්... ඒ කියන්නේ උසස් පෙළට පූණ දීපු කාලේ ඒ කියන්නේ අරයත් නැති කාලේ... මට නිකන් හිනියට කනාවට වගේ මතකේ හැටියට ඔය කාලේ තමා කොල්ලා කෙල්ලොන්ව තේරුන් ගන්න කාලේ.... හිකිස්..... ඒ කාලෙත් කෙල්ලෝ අද කාලේ රජයේ බඩු මිල වගේ මයි... පොඩ්ඩක් එහා මෙහා වෙන්න බැහැ ඉහළ යනවා ආයේ අල්ලනවා බොරු ඇහ්...මටත් ඉතින් ඒ කාලේ සල්ලිත් නැහැ සනීපත් නැහැ අහල පහලට වෙලා හිටිය කෙල්ලත් නැති කාලේ.... අර මිල්ටන් මල්ලවාරච්චි කිව්වට හිම මෙන් පිරිසිදු ඔබේ ආදරයේ කියලා හිමත් කාලෙකට දියවෙනවා කියන එක අමතක උනා මේ ටකරන් මොලේට බොලව්

තනියට හිටිය යාළුවෝ දෙතුන් දෙනෙකේ විතරයි... ඇත්තටම කිව්වොත් යාළුවො කියාලා හිතපු එවුන් අස් මානයන් වාස්ප උනු කාලේ.. ඇත්තටම කියනවා නම් අවුරුදු දෙකයි අරික්කාලක් ගෙවුනා නොදැනිම. ඔය කාලේ තමා මට ශර්ලොක් හොම්ස් පොත් උණ හැදුන කාලේ විභාග කටේ මම පොත් කියවන්න පුරුදු උනා. මම කොල්ලා කළා අංශයෙන් උසස් පෙළට මුහුණ දුන්න කාලො ඇහ්... ඇස් පියාගෙව එක හුස්මට කියවපු කාලේ.... අන්න සබන් කියවන්න කියවන්න ආසයි ඇහ්...පපුව කීස් ඇදෙනවා නිකන් 9 Sri කාර් එකක් වගේ. පිස්සු ඕයි. ඔන්න විභගෙත් ලිව්වා.. 2007 අවුරුද්දේ.... ඊට පස්සේ අපේ මව් පියෝ දෙපළ මාව නිවාස අඩස්සිවෙන් ටිකෙන් ටික නිදහස් කරල දැම්මා. ආයි අම්මා.... යන්න පුළුවන් හැම තැනම ගියා. ගස් ගල් ගානේ බඩ ගෑව... ඇල දොලවල් ගානේ නෑව... ඒත් ඉතින් හැමදාම අපිටත් දැන් නිවාඩු කාලේ හිංදා නෑ ඉස්කෝලේ - හායි හායි ආපි ඔන්න සෙල්ලන් කාලේ කියලා රින්ග් ටෝන් දාගන්න බැහැනේ.. කෙල්ලා හා හා පුරා කියලා කොම්පියුටර් කෝස් එකක් කොරන්න ගම්පහ පුරවරේට ආවා. අම්මෝ මෙහෙමත් ටවුන් එකක් ඇහ් බලන්නත් ලෝබයි ආහ්.... පිස්සු ඕයි ! කොහෙන් කොහොම හරි කොල්ලා ආපු වැඩේ කරගෙන ශේප් එකේ මාරු උනා. ආයෙත් ගෙදරට වෙලා පිස්සු නටන්න කාලයක් උදා උනා කිව්වොත් වැරදිද් නැහැ මොකද අපි මොන කෝස් ජාති කොලත් වැඩක් නැහැ පැක්ටිස් වෙන්නේ නැතුව. ඔය කාලේ තමා අපේ තරා අයියා දෙයියෝ මූණ බැලුව වගේ ඇවිත් මට ජොබ් එකක් දීල කොල්ලා රියල් බුවෙක් කලේ...ඇත්තටම තරංග අයියා හිටියේ නැත්නම් ලොවෙත් නැහැ ඇහ්.... අපි කොහේද කියලා දන්නේ උඩ ඉන්න දෙයියෝ තමා. දැන් මම මේ ඉන්න තැනට හරි මාව එක්කගෙන යන්න මට දිරි දුන්නේ තරංග අයියා තමා...


හ්ම්...දැන් මම ඉන්නේ කොතනද කියලා මටවත් හිදා ගන්ක බැරි තරම් දුරක් ඇවිත් තියෙනවා. රෑ එළිවෙනකන් පිස්සු නටලා නටලා නන්නත්තාර වෙලා තිබ්බ ජීවිතේ මේ තරම් දුරක් එයි කියලා මම හීනෙකින්වත් හිතුවේ නැහැ. මට මේ බ්ලොග් රෝල ඇදගෙන යන්නේත් බොහොම අමාරුවෙන් මොකද මේ පෝස්ටුව ලියන්නත් යමහ මහ පෙළහර පන්න වෙලා තියෙන්නේ දැන් ජොබ් එකේ තියෙන වැඩ ගොඩ හිංදා. ඉතින් දැනට ඔය මදෑ... කියොපල්ලා ගන්න තියෙන දෙයක් ගනිලා හැදියල්ලා.... බනින්න ඕනි උන් ඉන්නවා නම් බැනපල්ලා කොල්ලගේ තරහක් නැහැ... අවංකයාලු.......කව්ද දන්නේ ඉතින් !

Saturday, October 20, 2012

මම පොඩි කාලෝ - 5 වන කොටස
( ඇත්තටම මට මොකද උනේ ? - 1 කොටස)

අලෝස් මයි ඩියර් අමීගෝස් ! මම ආවෝ.... හැහ් මේ මාත් එක්ක තරහා වෙන්න එපා මගේ ජීවිතේ අබ්ලික් එකේ මේ කොටස ලියන්න පරක්කු උනාට සොලි ඈහ්...මට සමාවක් ලැබෙයි නේහ්...!



මේක තමා මම ලියන අබිලික් ඇන්ඩ් ෆුල් අප්සැට් කේස් ඇතුලත් වගේම සංවේදි වගේම ඔයාලවත් මොංගල් කරවන සුලු....අයියෝ සල්ලි කිව්වලු...සුලුවෙන් හිතන්න බැහැ මේව මතක් වෙනකොටත් මගේ සරීර කූඩුවම  කිලිපොල පයිනවා....

මෙන්න මේකයි උනේ...

මම ගිය කොටසේ මගේ කථාව 11 වසරෙන් ඉවර කොලා නොවැ...
එන්න ඉතින් කොල්ලා 11 වසරෙන් 12 වසරට ආවා ඇහ්....දුක තමයි රන්ජනී..... හිටිය යාළුවෝ ඔක්කොම දාලා ආපහු වෙන ඉක්කෝලෙකට යන්න වෙන එකත් අමේ අම්මලා කියන විදිවට සොක්උනාට මට එහෙම උනේ නැහැ..සෑහෙන්න කාලයක් ගියා හිත හදාගෙන අලුත් ඉක්කෝලෙ උන් එක්ක සැට් වෙන්න. ඔන්න ඉතින් කිව්ව වගේ අමේ අම්මලාගේ තාත්තලාගේ වදේට මම හිටිය ඉස්කෝලෙන් අයින් වෙලා උසස් පෙලට වෙන ඉස්කෝලෙකට ගියා. ඉස්කෝලේ නම සිරි මිහිඳු මහා විද්‍යාලය,රදාවඩුන්න...(රදාවඩුන්න කියන්නේ අර වේවැල් බඩු විකුණන්න තියෙන්නේ අන්න ඒ පැත්තේ....)

ඔන්න ඉතින් අනේක වද හිංදා දුක්ක දොමනස්ස ඔලු කට්ට අස්සේ හිර කරගෙන ගියා අළුත් ඉස්කෝලෙකට. මා පිය සහෝදර සහෝදරියනී අන්න සබන් කිව්වලු. මෙන්න ඉස්කෝල... ගේට්ටුවක් විතරයි ඉස්කෝලෙටම ඈහ්. මේ ඉස්කෝලේ

දේශ සීමා නෑ
නවක වදය නැහැ.. (නැහැ කිව්වට කැමැත්තෙන්ම කේක් එකක් අරගෙන ගෙනැත් උන් එක්ක බෙදාගෙන කෑවා....)
සල්ලි කාරයා දුප්පතා කියලා වේදයක් නැහැ ඔක්කොම එක වගේ
සෙරෙප්පු දාන දුප්පත් එකාගේ හිටන් ලොකු ලොකු වාහන වලින් ඉස්කෝලෙට එන කොල්ලා වෙනකන් ඔක්කොම සුහදයි
බොහොම සුන්දර වට පිටාවක්....( ඉස්කෝලේ ඉස්සරහා මිදුලේ මැද ලොකු........... සියඹලා ගහක් තියෙනවා.....ඒක දැක්ක මුල්ම දවසේ මට අඹ යාළුවෝ කථාව මතක් උනා...සිරාවටම...)


ඔන්න ඉතින් ගියා අළුත් පන්තියට... යාළුවෝ යෙහෙලියෝ ගොඩයි...මටත් නිකන් මොකක්ද මොකක්ද වගේ...හේතුව මේකයි.... මම ඉස්කෝලෙට මම එන්න කලින් ඒ ඉස්කෝලෙට කව්රුවත් පිටින් ඇවිත් නැහැ....ඔක්කොම වටපිටාවෙන් ඇවිත් තියෙන ළමයි විතරයි. මම තමා ඒ ඉස්කෝලෙට කාලෙකට පස්සේ පිටින් ගිය ළමයා... මම යනකොට මුළු ඉස්කෝලෙම බලාගෙන ඉන්නවා. මටත් ඉතින් මේක මැජික් එකක්..... අම්මෝ මේ ඉස්කෝලෙට අම්ම බැන බැන පලයන් කියලා ගෙදරින් දැක්කුවට... පස්සේ පස්සේ ඉස්කෝලේ ඔක්කෝම බෙහොම ෆිට් උනා....පස්සේ පස්සේ ඉස්කෝලේ පොඩි පන්තියක හිටපු පොඩි එකෙක් මට අපූරු නමක් දැම්මා ඇන්ඩෘ කියලා..

ඇත්තමයි අද වෙනකන් මම දන්නේ නැහැ ඇයි එහෙම නමක් දැම්මේ කියලා ඉස්කෝලේ පොඩි පන්තිවල ළමයි. ඒ නම දැම්මේ මතකේ හැටියට 5 වසරේ පොඩි එකෙක්.. නම නම් මතක නැහැ.. ඒත් මම දැන් හිතුනහම ඉස්කෝලෙට ගියපුවහාම අනිවාර්යෙන් ඒ පොඩි එකා බලන්න යනවා . දැන් ඒපොඩි එකා 10 වසරෙද කොහෙද .....මම උසස් පෙළ ලිව්වේ 2007 වසරේ ...ඒ කාලේ ඒ පොඩි එකා 5 වසරේ කියන්නේ 2012 වෙනකොට ඒක 10 වසරේ.... ගිය ජනවාරියේ ඉස්කෝලෙට යනකොට එළීයේ ඇවිදිනකොට හම්බ උනා. ඇත්තටම කිව්වොත් මගේ යාළුවෝ හැමෝම මට කිව්වේ ලකියා කියලා. මුලදි නම් මට නම අමුත්තක් උනා වගේම කියනකොටත් ගොඩක් තරහා ගියා. ඒත් ඒ තරහා වැඩි වෙලා තියෙන්නේ නැති හිංදා ඉක්මනටම මම ඒ නමට   පුරුදු උනා. පස්සේ පස්සේ මම මගේ ඇත්ත නමටත් වඩා ලකියා කිවන නමට පුරුදු උනා. ඒ වගේම මේ ඇන්ඩෘ කියන නමක් පොඩි උන් කියපු මුල් කාලේ මට ගොඩක් තරහා ගියත් පස්සේ මම ඒ නමටත් පුරුදු උනා. මම මේ නම ඉස්කෝලේ කියපු වගක් දන්නේ නැහැ මේ වෙනකන්. මේ පළවෙනි පාර... ඔන්න තවත් රහස් නැහැ මේ පාර ඔක්කොම ලියනවා ඔයාලත් එක්ක....

දැන් ඉතින් මේ නම කියන්න හදන්න එපා... පරන ලකියා මයි මේ ඉන්නේ.... ඒක හිංදා ඒ නම ඒ පට්ට සුන්දර මතකයන් එක්ක තිබුනාවේ. මම තාමාත් ඒ නමට වගේම දැන් මගේ යාළුවෝ මට කියන නමටත් මම ආසයි. කොහොම උනත් පස්සේ පස්සේ ඉස්කෝලේ ඔක්කොම වැගේ ඒ නම දැනගත්තා ඊට පස්සේ පොඩි පන්තිවල හිටන් 11 වසර වෙනකන් ඔක්කොම වගේ මට ඇන්ඩෘ කියලා කිව්වේ... අදටත් මම ඉස්කෝලෙට ගියහම එහෙමයි. දැන් ඒ ඉස්කෝලෙට ගියහම මතකේ  ආයෙත් අලුත් වෙනවා. මහ අරුම පුදුම ඉස්කෝලයක් ඒ ඉස්කෝලේ

මෙන්න ලින්ක් එකක ගිහින් බලන්නකෝ මම මේ කියන ඉස්කෝලේ ගැන ( ලොකු ඉස්කෝලයක් නම් නෙවෙයි ඒත් මම මේ වගේ සුන්දර ඉස්කෝලෙකට එන්න ගොඩක් පිං කරලා තියෙනවා...)

මෙතනින් ගිහින් බලන්න

මේ ඉස්කෝලෙට අඩු පාඩු නම් ගොඩක් තියෙනවා. ඒත් ඒවා ඔක්කොම අර පරිස්සමෙන් අරගෙන ඉස්කෝලේ ඉදිරියට කරගෙන ගියේ බොහොම දුශ්කරතා මැද්දේ.... ආහ් තව දෙයක් මම ඒ ඉස්කෝලේට ඇතුලත් උනු අවුරුද්දේ...ඒ කියන්නේ 2005 අවුරුද්දේ තමා ඒ ඉස්කෝලේ අවුරුදු 8 හෝ 10 කට පස්සේ උසස් පෙළ පන්තියක් පටන් ගත්තේ. ඒක හිංදා අදටත් අපි පුළුවන් පුළුවන් වෙලාවට ඒ ඉස්කෝටලට යනකොට ඒ ඉස්කෝලේ ළමයි වගේම ඒ ගමේ මිනිස්සුත් මහා පුදුමාකාර ලෙන්ගතුකමක් තියෙනවා. ඒක හිංදා වෙන්න ඇති මම ඒ ගමට මේ තරම් ආදරේ හිතෙන්නේ...තව දෙයක් ඒ ඉස්කෝලෙදි තමා මගේ ප්‍රථම ආදරේ නොහොත් මගේ පස් ලව් එක මට ආවේ ඇහ්... ලැජ්ජාව සිලිකවරේ දාගෙන හරි ඒක කියන්න වෙනවා. ඒ ඒ ආදරේ ගොඩක් දුර ගෙනියන්න මට වාසනාවක් ලැබුනේ නැහැ.මම නම නම් කියන්නේ නැහැ....එයා එතකොට ඉගෙන ගත්තේ 11 වසරේ ඇත්තටම බොක්කෙන්ම කරපු ලව් එකක් නිසා තාමත් හිත හදාගන්න ආමාරුයි. එයා 2007 අවුරුද්දේ පිළිකාව කියන කාලකන්නි ලෙඩේ හිංදා මේ ලොකෙන් යන්න ගියා.. මේ ලොකේ කාටවත් එහෙම ලෙඩක් කාටවත්ම හැදෙන්න එපා......ඒක සිද්ධිය හින්දා මගේ ජීවිතේ ලොකු වෙනස්කම් ගොඩක් උනා කිව්වොත් හරි.....හ්ම් ......ජීවිතෙත් වෙලාවතට මහ පුදුමයි කියලා වෙලාවකට.......

මට මොකද උනේ කියන එක මම ඉස්සරහ කියන්නම්කෝ.....ගොඩක් ලොකුවට ලිව්වොත් කියවන ඔයාලට අබ්ලික් වෙලා අවුල් වියවුල් වෙයි...ඇහ්....

මතු සම්බන්ධයි !

Saturday, October 13, 2012

මම පොඩි කාලෝ - 4 වන කොටස
( අන්දෝලනාත්මක 11 වසර )

අලෝ අලෝ පීපල්ස් ........සොරි ආහ්.....ටිකක් ලේට් උනෝ....වෙල්කම් බැක් ආහ්....දිස් ඊස් යුවර් මොංගල් බුවාස් බ්ලොග් 

මෙන්න ගෙනවා ඔබ පුල පුලා උල උලා ....බලා සිටි ඒ අප්සට් වැදගත් මොංගල් අසික්කිත සිදුවීම් ඇතුළත් මගේ කථාන්තරේ නොහොත් මං පොඩිකාලේ කතාන්දර මාලාවේ 4 වන කොටස




ඔන්න ඉතින් වෙනදා වගේම මම අද කොටසෙන් කියන්න යන්නේ මගේ ජීවිතේ ගැන ලියන මේ කථාවේ හතර වන කොටසයි. මතකයිනේ ඉස්සෙල්ලා කොටසේ මම කිව්වා අපි අම්බානෙකට ලොක්කගෙන් බයිට් වෙලා ගුටි කාලා පිස්සු නටලා ඉස්කෝලේ හිටපු විදිය. හරි අද මම කියන්නේ මගේ ලයිෆ් එකේ තවදාවත් අමතක නොවෙන නොවුන 11 වසරේ මගේ ජීවිතේ පිටු පෙරලුනු විදියයි.

ඕලෙවල් නැත්නම් සාමාන්‍ය පෙළ කියන්නේ ළමයෙක්ගේ ජීවිතේ වෙනස් කරන දෙයක් කියලා හැමෝම කිව්වට මම ඒ කාලේ හිටන් ඒක විශ්වාස කලේම නැහැ. ඒකත් අර ඉස්සෙල්ලා කිව්ව වගේ පිස්සු විභගයක් කියලයි මම හිතුවේ. ඒත් ඇත්තටම එහෙම උනේ නැහැ.... හැබැයි මෙන අටමගුලක් උනත් උදේ පාන්දරම ඉස්කෝලේ ගිය . හිකිස්.....ඉගෙන ගන්න නම් නෙවෙයි ඩෙස් උස්සන්න. ඉස්සර මම හිටිය ඉස්කෝලේ ඩෙස් පුටු අඩුපාඩු කම් තිබ්බා. ඉස්සෙල්ලාම ඉස්කෝලෙට උදෙන්න එන කෙනා තමා දිනුම්. එයාට ඩෙස් පුටු තියෙනවා. අන්තිමට එන එකා කියන්නේ අර ඉරිද පොලේ හවස වගේ තමා අහක දාපු ටික තමා. අපිත්ඒ වගේ තමා උදේන්ම ඇවිදින් මුළු ඉස්කෝලේ වටේම ඇවිදලා තියෙන පට්ටම ඩෙස් පුටු අපේ පන්තියට ගෙනත් දානවා. ඔයාලට හිතෙන්න පුළුවන් අපි ඒ කාලේඅම්බානෙකට ඉගාන ගන්න ඇති කියලා. හප්පේ එහෙම නැහැ. අපි මේ ඩෙස් පුටු ගෙනාවේ අපේ සංගීතවැඩ වලට... සිංහලෙන්ම කියනවා නම් බෙර ගහන්න. 10 වසරෙන් 11 වසරට අපි ගෙනාපු එකම දෑවැද්ද කිව්වත් හරි. ඒ කාලේ තමා ඒ කාලේ... වන්ස් අපෝන්න ටයිම් කිව්වලු.. 11 වසර කියන්නේ කිටි කිටියේ යාළුකම් ඇතිවෙන කාලයක් නොවෑ... අපි උදේට එනකොට ඔය ඉස්කෝලේ අහුමුලු වල අයියලා අක්කලා කථා කර කර ඉන්නවා දැක්කට අපිට ඒවාගේ ගැන ගානක්තිබ්බේ නැහැනේ අප්පා. එකත් දැවගත්තේ මේ 11 වසරට ආවට  පස්සේ තමා අපි උදෙන්ම ඇවිදින් ඉස්කෝලේ පුරා ඇවිදිනකොට ඔන්න දෙන්නෙක් කොට්ටන් ගහක් යන බරටම කථාව දෙන්නම කෙට්ටන් ගහ උලාකනවා ඈහ්... කෙල්ලගේ හිනාව අප්පේ බලන්න එපැයි ආහ්... ආදරේ ආදරේ... අන්න වචනේ...

ඒ කියන්නේ කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක් ගැන තියෙන ලෙන්ගතුකම ආසාව...ඇහ්... ඔන්න ඔලුවට වැටුන පළවෙනි දේ... දැන් ඉතින් අපේ ඒ කාලේ අපේ හිතට වදින රින්ග්ටෝන් එක තමා මල් සරා බැල්ම හෙලා මගේ හිතට කොඳුරනවා කියන සිංදු තමා. මතක් වෙනකොටත් ආසායි. 11 වසරේ අපි ආසම වැඩේ තමා ගස් පනනවා කියල සෙල්ලමක් තිබ්බා. සුපිරි ආහ්.. තව එකක් තිබ්බා පෑන් සෙලලමක් තම තිබ්බා ගල් කිරනවා කියලා. අර ගල් කැට 5ක් අරන උඩ දාලා අතේ අනිත් පැත්තේන් අල්ලන්නේ ... අන්න එහෙම එකක අනේ මන්දා දැන් ඒවා මතක නැහැ...

ඒකාලෙත් අපේ මිතුරා වගේහ පරම පිවිතුරු හතුරා ඉස්කෝලේ පිනා තමා. නොදමකින් අහු උනොත් මොකක් හරි ටොපියක් සෙට් කරනවා මයි. තව හිටියා කුණූ සෝමා කියලා මිස් කෙනෙක් .. එයා කරන්නේ ළමයෙක් නිකන් ඇවිදිනවා දැක්කොත් කථා කරලා කුණු ගොඩක් පෙන්නලා ඒ ඒ ළමයට කියලා අද්දවනවා. පට්ට සැරයි ආහ්...අපේ උන්ට ඉතින් ඒ මිස්ව දැක්කොත් ඇති.. විසිල් දෙකයි බල්ටි දෙකකි හුවයි... අපි පුළුවන් තරම් ඉක්මනට බල ප්‍රදේශය මාරු කරනවා. ඒ කාලේ ඉතින් තිබ්බ එකම පිස්සුව ආදරේ තමා. කෙල්ලෙක් පේන්න බැහැ. කාන්දම් වගේ තමා. අපි 11 වසර සෙට් එක වැඩිපුරව ගැවසෙන පැත්තක් තමා 11 වසරේ නැටුම් පන්තිය පැත්ත.. හප්පේ ලස්සන නංගිලා පිස්සු ඈහ්... මොංගල් වැඩ කරාට අවංකයි අපි. ඔන්න ඒ කාලේ ඉස්කෝලේ ක්‍රීඩා උත්සවේ තියන්න ලැස්ති කරන්න වගකීම ලැබුනේ අපිට. නියමයි.... සල්ලි එකතු කරලා බඩු ගේන් යනවා. ගිහිල්ලා 250 බඩුවක් කඩේට 400කට විතර බිල් කරගන්නවා. එකතොට අපිට තවත් 150ක් ඉතිරුයි.. ඔයවගේ පිස්සු වැඩ කරනවා. අන්තිමට කොහොම හරි රොලක් දාල ක්‍රීඩා උත්සවෙත් කරා. 

ඔන්න දවසක් අපේ පන්තියේ ආදරයෙන් වෙලුනු දෙන්නෙක් අපිට සෙට් උනා. මෙන්න බොලේ උන් අපිට ඩීල් එකක් දැම්මා. මොකක්ද ...? උන් දෙන්නට ලව් කරන්න දීල අපි ගාඩ් කලොත් චොකලට් කේක් එකක් අපි දෙන්නනෙක්ට කන්න.. ලොවෙත් කෑමට පෙරේතකමේ අපි වැඩේ බාරගත්තා. ඔන්න දැන් දෙන්න පන්තියේ පෙම් කෙලිනවා අපි දෙන්නෙක් එළියට වෙලා පිස්සු නටනවා. මගේ සහයක ඩෑනි චරියට පණ පෙව්වේ කෝසල කියලා හිතාදර බුවෙක්... දෙන්න ලව් අපි පව්.. දැන් ඔන්න වැඩේ සාර්ථකයි ආදරේ මල් ඵල ගැන්විලා අපි දෙන්නට ටොකලට් තඩි කේක් එකක් හම්බුනා... දැන් ඉතින් කන්න තැනක් කැහැ අපිට, බැරිම තැන අපි එහා පන්තියේ කෙළවරටම ගියා. ගිහින් කෙක් එක ගත්තා. මගේ සහයක ඩැනී උනු කොසල අහපි

"මචෝ මුන් දෙන්න මේකට ජාපාල දාලවත්ද දන්නෙ නැහැ "....කියලා

හුටා මේක ඇන්න ආවට කෝ අපිට කේක් කපන්න බඩ්ඩක් ඈහ්... වෙලාවට සහයක ඩැනී අතේ දිග අඩිරූලක් තිබ්බා.

ඇදල ගත්තා....

කැපුවා.........

කෑවා.............

පලවෙනි කේක් කෑල්ල කටවල් දෙකට බඩේ......අපි දෙන්න පිලිවෙලට මුලු කේක් එකම කෑව.. අපි දෙන්නා කේක් එකත් එක්ක පෙම් කෙලිනවා. අරුන් දෙන්න ඒ පැත්තට වෙලා පෙම් කෙලිනවා. ටික වෙලාවක් ගියා. ටිකෙන් ටික අපි දෙනවා පාලනයෙන් මිදෙනවා වගේ දැනුනා. තවත් ටික වෙලාවක් යනකොට අපි දෙන්න හුටුස් ගලා කැරගෙන්න ගත්තා. හරියට අපි දෙන්න එක තැන පන්තිය අපි වටේ කැරකෙනවා වගේ. සහයක ඩැනී පුටුවක් බදාගෙන කියනවා 

"අනේ මචෝ මාව ඇල්ල ගනිං....... "කියලා

මෙනවා අල්ලන්නද සහයක ඩැනි පුටුවත් පෙරලගෙන අන්දරේ වගේ බිම. මම තමා මග කැරකෙනවා. දැන් වැටෙයි දැන් වැටෙයි සයිස් එකේ. අමාරුවෙන් ආත පාත තිබ්බ පුටුවල් අල්ලගෙන මේසෙකට ඔළුව ගහගත්තා. ඇති යාන්තන් කරනම් ගහන්නේ නැතුව බේරුනා. සහයක ඩැනීය අමාරුවෙන් මේස කකුලක් අලලන් පුටුවකට බඩා ගැගෙන අමාරුවෙන් ඉන්නවා. ඔය විදිවට පැයක් විතර ගෙවෙනකොට අපි දෙන්නම පියවි ලෝකෙට ආවා.

සහයක ඩැනී - "ලකියෝ අපිට මොකද බං උනේ"

මම - "අනේ මංද බං මට වතුර ටිකක් බොන්න යනවා වරෙන් යන්න"

සහයක ඩැනී - "එතකොර ඇරුන් දෙන්නා"

මම - "අනේ මේ වරෙන් යකෝ උන් දෙන්න ඔහෙ ඇති වරෙන් යන්න ඉතින්"

අපි දෙන්න වතුර ටිකක එහෙම බීලා අපහු ආවා පන්තියට. ඇරුන් දෙන්න ආලෙන් වෙලිලා නිකං නයි කපල් එකක වගේ කියන නිකං කිචි කිචි වගේ. කොටුදාන්න බැහැනේ ...ඒකත් කරුමේ තමා. මේ දෑස දක්කටැයි කිව්වලු. අපි දෙන්න පන්තියට වෙලා ඔහෙම ඉන්නකොට ඉසුරුමුනි පෙම් යුවල ආවා. 

"මචෝ අපි යනවා උඹ දැන්ම එනවද ? "

නොදිකින් හිපාටුවො දෙන්නා. දුක දන්නේ වෙන කව්ද ඉතින් අපි දෙන්න තමා. ...

ඔය වගේ රසමුසු සිදුවීම් එක්ක මගේ ඉස්සරහට ගෙවිලාගියා නොදැනීම

ඊට පස්සේ.....!!!!!!!

තවත් කොටසක් මම පොඩි කාලෝ - 5 වන කොටස
( අන්දෝලනාත්මක 11 වසර - 2 ) කොටසින් බලාපෙරොත්තු වන්න